Fakty: 10 istotnych faktów o Tybecie

1. Państwo Tybetańskie zostało najechane przez Chiny w początkach 1949 roku. Od tego czasu w wyniku bezpośrednich działań okupanta zginęło 1.2 miliona Tybetańczyków, ponad 6000 klasztorów zostało zniszczonych, tysiące Tybetańczyków zostało uwięzionych i poddanych torturom za ich religijne i polityczne przekonania.

2. Dalajlama, duchowy i polityczny przywódca Tybetu, w roku 1959 został zmuszony do ucieczki z Tybetu do Indii wraz z ponad 100 000 Tybetańczyków. Założył Emigracyjny Rząd Tybetański w Dharamsali. W roku 1989 otrzymał Nagrodę Nobla za swoje niezłomne poświęcenie w szerzeniu polityki bez stosowania przemocy.

3. Kiedy Chiny najechały Tybet, był on państwem niezależnym. Tybet posiadał suwerenny rząd, swoją jednostkę monetarną, system pocztowy, język, prawo i zwyczaje. Przed rokiem 1950 rząd tybetański podpisał układy międzynarodowe z państwami: Wielką Brytanią, Mongolią i Nepalem. Podczas gdy rząd chiński utrzymuje, że Tybet ‘zawsze’ był częścią Chin, swoją inwazją na Tybet przypomina akty imperialistycznej agresji, które zarzuca innym krajom.

4. „Tybetański Region Autonomiczny” (TAR) nie jest Tybetem, ani autonomią. Rząd chiński nazwał historyczny Tybet ‘regionem’ i podzielił go na kilka ‘prefektur’ i ‘okręgów administracyjnych’. TAR obejmuje tylko region centralny i kilka wschodnich regionów Tybetu. Ponad połowa rdzennych terytoriów Tybetu została wchłonięta przez prowincje chińskie.

5. Dzisiaj w Tybecie podstawowe prawo swobody wypowiedzi, wyznawania religii i wolności zgromadzania się są obłożone restrykcjami oraz grożą nieustannymi aresztowaniami. Jak donoszą organizacje praw człowieka, obecnie w Tybecie przebywają setki więźniów politycznych. Torturowanie więźniów politycznych jest zjawiskiem powszednim.

6. Strategia chińskiego rządu ma na celu kulturową asymilację przez przeniesienie populacji etnicznej ludności chińskiej na tereny Tybetu, co sprzyja zanikaniu tożsamości tybetańskiej. W większości obszarów miejskich i wielu wiejskich większe zaludnienie tworzą chińscy koloniści, niż ludność rdzenna, czyniąc z Tybetańczyków mniejszość w swoim własnym kraju. W międzyczasie każdego roku tysiące Tybetańczyków próbuje uciec z Tybetu ryzykując życiem przejście niebezpiecznego pasma najwyższych gór świata – Himalajów – ku niepewnej przyszłości bycia uchodźcą.

7. Historyczny Tybet był krajem, którego obszar był w przybliżeniu równy Europie Zachodniej. W Tybecie mieszczą się źródła największych pięciu azjatyckich rzek, które są źródłem życia dla blisko 2 miliardów ludzi. Chiny narażają delikatną równowagę tego środowiska poprzez aktywność kopalni odkrywkowych, zaśmiecanie odpadami nuklearnymi i wycinkę lasów na olbrzymią skalę.

8. Chociaż rząd chiński twierdzi, iż przyczynia się do rozwoju Tybetu, większość dobrych stanowisk pracy przyznawanych jest Chińczykom, a nie Tybetańczykom. Tybetańczycy mają niewiele, bądź też nie mają żadnych praw pozwalających im wpływać na rozwój swojego kraju. Chiny wydają olbrzymie sumy pieniędzy na budowę infrastruktury w Tybecie, jednocześnie całkowicie zaniedbując rozwój edukacji i systemu opieki zdrowotnej. Nowe drogi, budowle, zakłady przemysłowe w większości mają za zadanie wspieranie rosnącej militaryzacji płaskowyżu tybetańskiego, co umożliwi Chińczykom zarządzanie Tybetem jako państwem policyjnym.

9. Chiny agresywnie poszukują inwestorów zagranicznych do swojej kampanii ‘Go West’. Chiny próbują pozyskać międzynarodowe fundusze na rozwój Tybetu – faktycznie natomiast, aby stworzyć kolonię wydobycia dóbr naturalnych i skonsolidować swoją władzę w regionie. Zagraniczne inwestycje istniejące w firmach chińskich sankcjonują chińską kolonizację Tybetu, a projekty oparte na wyzysku nie przynoszą żadnych korzyści Tybetańczykom.

10. Społeczność światowa uczyniła niewiele, aby ukazać istotę chińskiej nielegalnej okupacji Tybetu. Chiny posiadają gigantyczny rynek i tanią siłę roboczą. Poszczególne interesy mają tak silne poparcie, iż politycy są bezsilni, aby przedsięwziąć jakiekolwiek kroki przeciwko chińskiemu rządowi. Od roku 1990, kiedy państwa zachodnie przyjęły politykę tak zwanego ‘konstruktywnego zaangażowania’ wobec Chin, sytuacja praw człowieka w Tybecie uległa drastycznemu pogorszeniu.